رها، کسی شبیه خودم

 

در شلمچه پیش یاران بوده ای
آشنای دوستداران بوده ای
در هجوم واژه ی سرد زمین
مژده ای از نوبهاران بوده ای
در میان جمعی از دریادلان
همنفس با بیقراران بوده ای
خوش به حالت شیخ ما که این زمان
در طواف پاسداران بوده ای
در شهیدانه ترین احساس من
در شلمچه پیش یاران بوده ای

رها، کسی شبیه خودم...

 یادگاری از شهیدان این منمدم ز یاران غریبم می زنمتوی موسیقی سرخ انتظاراین منم آیینه دار ذوالفقارنقشی از پروانه ها دارد دلمطرحی از درد آشنا دارد دلممی نویسم داستان عشق رامی شناسم من زبان عشق راشاعرم من مرثیه خوان حسینمن گدای خوان احسان حسینمستند های زمینی ساختمسینه را با شوق حق پرداختممن علمدار سپاه عاشقیآشنایم با نگاه عاشقیسالیانی در طواف لاله هایافتم من انعطاف لاله هاحالیا این تجربه در این دیارشیخ ما از چه نمی آید به کارمرد میدانم که دارم تجربهمن غزلخوانم که دارم تجربهجبهه فرهنگی اسلام رایاورم تا موقعی هستم به پاعرصه فرهنگ جای مردهاستآشنای حرف ها و درد هاستاین زمان هنگام کار است و عملکار مردان دیار است و عملنیست وقت آزمون و امتحانالامان گفتیم یا شیخ الامانحرف آخر را زدم تا وقت خودآن زمان که موقع مردانه شد رها، کسی شبیه خودم...

 عموصفر به آخرین سفر رفت ودایی عیدیدیگر عیدی نمی دهد کاکا جمعه صبح جمعه به برادران آسمانی اش پیوست قدم در کوچه های خیال زمین از قدم زدن مانده مش کرم کرم داشت اما درم نداشت خورشید خانه نشین شده بیرون نمی اید از پر گل یادهای پرپری باقی است ماه سلطان تغییر اسم داده و ماهزاده زشت رو شده درست شبیه ماهرونه شاه صنمی مانده و نه ماه صنمی کوچه ها خالی اند انگار صفایی ندارند ناز سروناز و فلک ناز افتاده نام های نو فقط نامی نو اند وبس نه حسی نه هنری نه شوقی همه رفتند مثل برف کهبه خاطرات ما پیوسته دیگر واژه ها احساس های خاطره برانگیز ندارند زمزمه ای گم شده واقعا عجیب نیست  رها، کسی شبیه خودم...